Ik ben op weg naar een Haagse ziekenhuislocatie dicht bij zee voor een zakelijke afspraak. De statige huizen en het groen komen me ergens bekend van voor. Het kwartje valt als ik vanuit tegenovergestelde richting de kruising passeer waar ik altijd afsloeg voor mijn traject met Annely. Als mijn afspraak niet blijkt door te gaan, besluit ik spontaan om bij haar langs te gaan. Ik parkeer mijn motor op de stoep en bel aan. Haar man doet open: "Ze komt zo terug van de sportschool. Kom binnen. Wil je koffie?"

Een jaar terug had ik het niet meer naar mijn zin bij mijn toenmalige werkgever. Ik merkte dat ik in een impasse kwam waar ik me niet prettig bij voelde. Op aanraden van mijn vriendin, die door Annely op dat moment begeleid werd in een loopbaanontwikkelingstraject, heb ik toen contact gezocht met Annely. "Kijk maar of het wat voor je is, je kunt het altijd gewoon eens een keertje proberen." En zo stond ik voor het eerst bij haar op de stoep.

Annely heeft me geholpen om mijn drijfveren en kwaliteiten in kaart te brengen, mijn vernauwde blik te verruimen door oriënterende gesprekken te voeren met een chef redactie van een landelijke krant, me het zetje te geven zodat ik die eerste lastige stap kon zetten en in beweging kwam om zelf wat aan mijn situatie te doen. En dat op een manier die er voor gezorgd heeft dat ik ruim een jaar na dato op de bonnefooi kom aanwaaien. Gewoon, om te vertellen hoe het me vergaan is en hoe geweldig ik mijn nieuwe baan vind. Gewoon, omdat het klikte in dat knusse kamertje op het dak van haar garage.

-Rutger-